Metoda łańcuchowej reakcji polimerazy  (PCR) została opracowana na początku lat. 80 XX wieku, szybko stała się jedną z najważniejszych technik biologii molekularnej.  Istotą łańcuchowej reakcji polimerazy jest specyficzna amplifikacja (powielanie) wybranych odcinków DNA. W efekcie uzyskuje się dużą liczbę kopii interesującego fragmentu, potrzebną do dalszych badań. Dzięki technice PCR możemy w krótkim czasie otrzymać miliardy kopii określonej sekwencji DNA

Składniki mieszaniny reakcyjnej:

  1. Fragment DNA który chcemy powielić – matryca
  2. Krótkie fragmenty DNA, które są komplementarne do sekwencji okalającej powielany fragment – startery
  3. Substraty, służące do syntezy powielanego DNA –  trójfosforany deoksynukleotydów (dNTP)
  4. Termostabilna polimeraza DNA – enzym katalizujący reakcję,
  5. Bufor, który zapewnia odpowiednie pH reakcji.

Składniki mieszaniny reakcyjnej umieszczane są w termocyklerze – urządzeniu, które zdolne jest do szybkich, cyklicznych zmian temperatury.

  1. Denaturacja – nici DNA rozłączają się pod wpływem temperatury (ok. 90 – 95ºC)
  2. Przyłączanie starterów – temperatura zależy od ich długości i sekwencji (ok. 45-70ºC)
  3. Wydłużanie – polimeraza dobudowuje komplementarną sekwencję (ok. 72ºC).